ظهور امپراتوری نوین روسیه و خطر تجزیه ایران

 





نویسندگان : حسین زربخش و محمود جعفری     چشم اندازی به موضوع اکنون همه نگاه ها به کرملین، این دور دست، یعنی در تقاطعی که در طول چند سال اخیر پیرامون ایران و بحران هسته ای ایران، متقاضیان و مذاکره کنندگان متعددی را پذیرا بوده، دوخته شده است، آیا آنگونه که مقامات جمهوری اسلامی ایران بویژه عناصر مهم در دستگاه دیپلماسی دولت نهم فکر می کنند و می گویند، سیاست سازان کرملین با نهایت صداقت و شهامت در پی اعتلای ایران و ایرانیان هستند؟! آیا حقیقتاَ آیات و روایات پترکبیر مربوط به ایران از اندرونی های کاخ کرملین رخت بر بسته و نگاه اهریمنی و ضد ایرانی در اطاقک های پی در پی از پس حصار بلند کرملین روفته شده است؟! نهایتاً سوالی که باید به پاسخ آن بپردازیم این است که در این داد و ستد اهریمنانه پیرامون نفی حفظ یکپارچگی ایران، آیا مقامات سیاسی کرملین و در راس آن ولادیمیر پوتین، به کدام یک از پیام و نداها گوش می کند؟ آیا پیشنهاد سیاستمداران آمریکایی را که سعی دارند بسته "دلربایی" به کرملین بدهند که بخشی از "معامله بزرگی" جهانی میان روسیه و آمریکا است را مورد اجابت قرار می دهند و یا اینکه " هدیه واقعاً سلطانی " با نرخ مشخص " 50 میلیارد " دلاری دولت غیر منتخب و آشیان و مأمن زایش تروریستها یعنی عربستان سعودی ودیگر دولت های غیر دمکراتیک ریز و درشت عربی – که مدعی پاره ای از کشور ایران هستند - را دنبال خواهد کرد؟! و یا اینکه وصایای بنیانگذار امپراتوری روسیه قدرتمند " پتر کبیر" را که فرمان داده بود " باید همیشه در پی آن بود که ایران رو به ویرانی رود و چنان باید آنرا در حال احتضار نگاهداشت که دولت روسیه هرگاه بخواهد بتواند بی درد سر آنرا از پا در آورد و به اندک فشاری کار خود را بپایان رساند. "[1] را مورد به مورد به مرحله اجرا می رساند؟ ویا شاید هم اینکه کرملین جانب حقیقت را پیش گرفته و واقعیات تاریخی مربوط به جزایر سه گانه ایرانی در خلیج فارس را بدون کوچکترین دخل و تصرف به اطلاع افکار عمومی می رساند. برای باز شناسایی این بحث دشوار که حیات و ممات کشور ایران به آن گره خورده است، نگاهی به تاریخ ایران و روسیه که در نخستین قرار داد استعماری این کشور با ایران در عهد نامه سان پترزبورگ در اوت 1723، تبلور یافت، ضروری است.   روسیه تزاری و صدمات آن بر ایران آنزمان که شاهان هوسباز، مردان کاردان را یکی پس از دیگری از میان برداشتند و یا چونان امام قلی خان، سردار بزرگ ایرانی،  - کسیکه متجاوزان بیگانه همچون پرتقالی ها را در ژانویه  1622  از ایران بیرون راندند، - خود و تمامی اعضای خانواده شان رابه قتل رساندند و آنگاه  دیوانیان و صاحب منصبان و بعضاً به همراهی برخی از روحانیون نا آشنا به امور سیاسی ، کشورداری و دیپلماسی بین المللی، جای آنها را بی درنگ گرفتند؛ متعاقباً دیوان و بدان بفکر افتادند تا پاره ای از کشور ایران را برای خود بستاند؛ محمود بن میرویس افغان (  محمود افغان ) در این میانه بنای تاخت و تاز به ایران را گذاشت و در سال 1722، به حکومت شاه سلطان حسین در ایران پایان داد و تاج شاهی او را برسر خود نهاد.  از سوی دیگر  امپراتوری روسیه تزاری نیز که شاهد حادثه بود، از فرصت پدید آمده استفاده کرده و هنگامیکه شاه سلطان حسین، - شاه بی کفایت و بی درایت ایران،- بواسطه فرزند خود طهماسب دوم، اسماعيل بيک را به دربار پتر کبیر می فرستد؛ تزار روسیه در قامت انسانی و نوع دوستی و چونان همسایه ای شریف، در قرار داد سان پترزبورگ در 25 اوت 1723، کرانه های غربی دریای خزر تا خطه سرسبز گیلان [2] را در برابر حمایت از شاه ایران در مقابل بیرون راندن قوای افغان از ایران، مطالبه می کند.